[EWAW] 131044 - Liverpool

posted on 15 May 2013 16:51 by toshi2539 in Commulity
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
คอมมูนิตี้นี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก การ์ตูนเรื่อง Axis Powers Hetalia เป็นคอมมูที่สมมติตัวละครโดยมีต้นแบบมาจากเมือง/รัฐในประเทศต่างๆ ซึ่งคอมมูนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับบุคคล องค์กร เมือง หรือประเทศใดทั้งสิ้น เล่นเพื่อความบันเทิง
 
 ขอออกตัวก่อนเลยว่าไม่เคยไปลิเวอร์พูล...  #แต่ติ่งมาก
ถ้าผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ  /โค้ง
 
เครดิตรูปจิ้มที่ภาพเลยนะคะ
 
ชื่อ : เฟรดเดอริค  ลอว์สัน
รหัสนักเรียน : 131044
เมือง : Liverpool / England / UK
 
 
 
วันที่ 1
 
ผม...ต้องพาคุณเอไปเที่ยวที่บ้านเหรอ....  *โหลดดิ้งแล้วมองตั๋วเครื่องบินในมือ*
.....ไปก็ได้ครับ  ว่าแต่ผมพาคุณเอไปผับได้มั้ย?
 
อ๊ะ...ไม่ได้สิ  โดนคุณโรเวนทำโทษอยู่นี่นา  (. . )
 
เอาเถอะครับ  รีบไปกันเถอะ
 
"ทางนี้ครับคุณเอ"ผมยิ้มให้คุณเอแล้วช่วยลากกระเป๋า  ตอนนี้คุณเอเปลี่ยนจากเสื้อลายดอกเป็นเสื้อเชิ้ตธรรมดาแล้ว...  อันที่จริงผมอยากให้เสื้อลายลิเวอร์เบิร์ดกับเขาเป็นที่ระลึกเหมือนกันนะ  ต้องไปหาดูที่บ้านก่อนว่ามีรึเปล่า
 
"เครื่องจะลงจอดที่ สนามบินจอห์น  เลนน่อน ตอน 11.30 นะครับ"ผมยิ้มให้คุณเอหลังจากเรานั่งประจำที่บนเครื่องบินแล้ว  ดูคุณเอจะตื่นเต้นมากกับการขึ้นเครื่องบิน  เขาชะโงกมองออกไปนอกหน้าต่างเกือบตลอดเวลาเลย
 
...ผมเองก็อยากนั่งติดหน้าต่างเหมือนกันนะ  อย่าบังสิครับ  ขอผมดูวิวมั่ง  (. . )
.
.
.
"ถึงแล้วครับ  ยินดีต้อนรับสู่ลิเวอร์พูล"ผมหันไปยิ้มให้คุณเอแล้วสูดอากาศบ้านเกิดเต็มปอด  คิดถึงบรรยากาศและกลิ่นอายของสเกาส์จริงๆ
 
 
"ทำไมชื่อสนามบินคุณเป็นชื่อคนล่ะ?"คุณเอถามขณะที่เรากำลังรอรถแท็กซี่กันอยู่
 
"อ๋อ...เพื่อเป็นเกียรติกับ จอห์น  เลนน่อน น่ะครับ"ผมตอบอย่างภาคภูมิใจ"เขาเป็นคนสำคัญของเรามาก  มีชื่อเสียงระดับโลก..."
 
"เขาเป็นใครเหรอครับ?"คุณเอถามด้วยความสนใจ
 
"นักร้องนำแห่งวงสี่เต่าทองครับ"ผมตอบยิ้มๆ
 
"สี่เต่าทอง....?"คุณเอถามด้วยสีหน้าสงสัยสุดๆ
 
 
"ม...ไม่ใช่เต่าทองแบบนั้นครับ"ผมเหวงเบาๆ"เป็นฉายาน่ะครับ  ของวง The  Beatles น่ะ..."
 
"อ๋อ..."คุณเอพยักหน้าแล้วหัวเราะเก้อเขิน"พวกเขาดังมากเลยเหรอครับ?"
 
"มากที่สุดครับ"ผมยิ้มกว้าง"เพลงแนวร็อคแอนด์โรลของพวกเขาดังมาก  พวกเขามีด้วยกันสี่คน  แต่ Lennon โด่งดังที่สุด...  สุดท้ายเขาถูกฆาตกรรมโดยแฟนคลับที่นิวยอร์กครับ....."
 
ผมเริ่มรู้สึกแย่  ถึงจะพยายามกลบเกลื่อน  แต่ดูเหมือนจะทำได้ไม่ดีพอ...  ผมเลยตัดบทด้วยการเรียกรถแท็กซี่แทน
 
 
"ผมจองโรงแรม Posh Pads at the Casartelli ไว้ให้คุณนะครับ  เป็นโรงแรมห้าดาวที่ใกล้กับท่าเรืออัลเบิร์ตที่ผมจะพาคุณไปในวันนี้"
 
"อะ...ถึงแล้วล่ะครับ"
 
 
ดูเหมือนคุณเอจะตื่นเต้นมาก  เอาชี้โรงแรมแล้วเอาแต่พูดซ้ำๆว่าคลาสสิคมาก!  เหมือนในหนังสือเลย!  แถวนี้ก็มีแต่ตึกแบบในนิยายเต็มไปหมดเลย!
 
"บ้านผมเป็นมรดกโลกนี่ครับ...  เราเลยอนุรักษ์ตึกเก่าๆไว้น่ะ"ผมยิ้มแล้วตอบอย่างภาคภูมิใจ"เข้าไปกันเถอะครับ"
 
ผมลากคุณเอเข้าไปในโรงแรม  เพราะถ้าไม่ลากเข้ามาเขาคงจะชื่นชมตึกอยู่อีกนานมากแน่ๆ  ผมพาคุณเอไปที่เคาท์เตอร์
 
"เช็คอินหน่อยครับ"
 
 
"พ...พูดอะไรกันอยู่น่ะ?"คุณเอเหวงเบาๆ  ผมหันไปยิ้มเจือนๆให้แล้วจัดการรับคีย์การ์ดแล้วเรียกพนักงานยกกระเป๋ามา
 
"ก็...พูดภาษาอังกฤษธรรมดาแหละครับ"ผมเริ่มอธิบาย"แต่สำเนียงอังกฤษที่บ้านผมจะต่างจากสำเนียงปกติน่ะครับ"
 
"ทำไมล่ะ?"คุณเอถามด้วยความสงสัย
 
"ก็...อือ....  แต่ก่อนสมัยที่บ้านผมเป็นเมืองท่ามีแรงงานชาวไอริชที่ข้ามฝั่งมาทำงานที่นี่เป็นจำนวนมาก  พวกเขาพูดอังกฤษด้วยสำเนียงไอริช  ตอนหลังก็มาตั้งรกรากกันที่นี่ทำให้สำเนียงของเรามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวน่ะครับ  เราเรียกว่าสำเนียงสเกาซ์เซอร์  คนเมืองนี้ก็ถูกเรียกว่าสเกาส์เซอร์ด้วยเหมือนกัน"ผมอธิบาย  พวกเราคุยกันเรื่องสัพเพเหระขณะที่จัดห้อง
 
ผมโบกรถแท็กซี่อีกครั้ง  แล้วเราก็มุ่งหน้าสู่ท่าเรืออัลเบิร์ต
 
 
 
"ว้าว!  กว้างมาก!  ใหญ่มาก!  สวยมาก!!"คุณเออุทานเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง  แต่พวกเขาก็แค่ยิ้มขำๆแล้วก็ไม่สนใจอะไรอีก  พวกเขาคงจะชินกันแล้วล่ะครับ...  ท่าเรืออัลเบิร์ตเป็นสถานที่ที่มีคนเที่ยวเยอะที่สุดในสหราชอาณราจักรเชียวนะ
 
"ที่นี่คือท่าเรืออัลเบิร์ตครับ  เป็นท่าเรือที่สำคัญมากโดยเฉพาะในสมัยก่อน  เรือขนส่งสินค้ามากกว่า 40% ทั่วโลกต้องมาเทียบท่าที่นี่ครับ"ผมยิ้มพลางอธิบายและนำชม"เรือไททานิกเองก็สร้างขึ้นจากอู่ต่อเรือแถวๆนี้ล่ะครับ"
 
"ไททานิกที่ว่ามีแจ็คกับโรสน่ะเหรอ!?"พอได้ยินคำว่าไททานิกคุณเอก็หันขวับมาอีกที  ผมพยักหน้ายิ้มๆ
 
"ใช่แล้วล่ะครับ  เดี๋ยวเราเดินดูท่าเรือเสร็จแล้วผมจะพาคุณไปทานอาหารกลางวันนะครับ  แถวๆนี้มีร้านอาหารเยอะมาก  ตอนกลางคืนก็มีผับดังๆหลายผับเลยล่ะครับ"ผมยิ้มแล้วชี้ไปอีกทาง"ส่วนฝั่งนั้นเป็นทะเลไอริชครับ  ถ้าข้ามทะเลไปคุณจะเจอกับดรั๊บลินล่ะ"
 
 
พอเราเดินดูท่าเรือกันเสร็จแล้วผมก็พาคุณเอมาที่ร้านอาหารเจ้าประจำของผม  เป็นร้านอาหารเล็กๆแต่แออัดไปด้วยผู้คนเพราะอาหารที่นี่อร่อยมากและยังบรรยากาศดีแผงไปด้วยกลิ่นอายของสเกาส์เซอร์อีกด้วย
 
"สเกาส์สตูสองที่ครับ"ผมหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน"สตูที่บ้านผมจะแตกต่างจากที่อื่น...เพราะมันคือสเกาส์สตูครับ  ในสมัยก่อนที่แรงงานชาวไอริชเข้ามาทำงานที่ท่าเรือ  อาหารไม่ค่อยอร่อย  พวกเขาจึงเอาวัตถุดิบทุกอย่างที่มีอยู่เทลงหม้อแล้วปรุงรสชาติเอา  ถึงมันจะไม่อร่อยมากแต่ตอนหลังก็พัฒนามาเรื่อยๆน่ะครับ"
 
 
"อร่อยจัง!"แล้วคุณเอก็เบิ้ลอีก...
 
แน่นอนผมไม่ยอมแพ้หรอกนะครับ...
 
สรุปแล้วเรากินกันไปคนละห้าชาม  ท้องจะแตก....OTL
 
 
"ต่อไปเป็นพิพิธภัณฑ์ The  Beatles ครับ"
 
 
"ใช่คนที่ใช้ชื่อเป็นสนามบินรึเปล่าครับ?"คุณเอถาม
 
"ใช่แล้วล่ะครับ  เราเข้าไปข้างในกันเถอะ"ผมยิ้มกว้างแล้วเดินนำเข้าไป"ที่บ้านผมมีศิลปินแนวร็อคแอนด์โรลกับคันทรี่เยอะมากเลยล่ะครับ  นอกจาก The  Beatles แล้วก็ยังมี Gerry  and  the  peacemakers เจ้าของเพลง You'll  never  walk  alone ที่เป็นเพลงประจำสโมสรลิเวอร์พูลอีกด้วย  อ๊ะ...ผมลืมบอกคุณไป  บ้านผมเด่นเรื่องฟุตบอลมากเลยล่ะครับ  ผมจองตั๋วฟุตบอลให้คุณแล้วนะครับ  สำหรับนัดปิดซีซั่นนี้พอดีเลยล่ะ!"
 
"จริงเหรอครับ!?  ฉันจะได้ดูฟุตบอลติดขอบสนามแล้ว!!"คุณเอดูตื่นเต้นมาก...  นั่นทำให้ผมพอใจมากเช่นกัน  เห็นเขามีความสุข  ผมเองก็มีความสุขล่ะนะ!
 
 
"เอาล่ะครับ  ต่อไปเป็น Royal  Liver  Building ที่นี่เป็นสถานที่สำคัญของลิเวอร์พูลเลยล่ะครับ  เป็นมรดกโลกด้วยล่ะ"
 
 
"คลาสสิคมาก!"คุณเอตะลึงจนยืนค้างไปหลายนาทีก่อนจะยกกล้องขึ้นมารัวชัตเตอร์  วิ่งไปถ่ายมุมโน้นที่มุมนี้ทีจนผมเกือบวิ่งตามไม่ทัน  ถ้าเกิดว่าหลงไปล่ะก็แย่แน่...  ถึงคนที่นี่จะเป็นมิตร  ใจดี  สนุกนาน  เรื่อยๆเฉื่อยๆ  แต่ก็มีพวกไม่ดีอยู่เยอะเหมือนกัน  บ้านผมอาชญากรสูงมากเป็นอันดับหนึ่งของอังกฤษเลยนะ (. . )  ต้องระวังตัวดีๆนะครับ
 
"คุณเป็นนกบนยอดตึกนั้นมั้ยครับ?"ผมชี้ไปบนยอดตึกรอยัลลิเวอร์  คุณเอพยักหน้ารับ"ว่ากันว่า...มันคือนกฟีนิกซ์  แต่เดิมเป็นนกอินทรีของเทพเจ้าซุสที่ไปรับตัวเด็กหนุ่มรูปงามมาคอยปรนนิบัติ  ต่อมาเมื่อลอร์ด  ออฟ  สแตนลี่ย์ได้ขึ้นเป็นคิงของอังกฤษ  จึงไปเชิญจิตรกรมาวาดเด็กหนุ่มกับนกอินทรีย์  แต่จิตรกรกลับวาดนกอินทรีเป็นนกฟีนิกซ์  วาดเด็กหนุ่มเป็นปลา...  สุดท้ายนกฟีนิกซ์ตัวนั้นหรือชื่อว่าลิเวอร์เบิร์ดก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของเมืองผม  และเป็นที่มาของชื่อลิเวอร์พูล  ส่วนปลาก็เป็นสัญลักษณ์อีกแง่นึงว่า...ผมเป็นเมืองประมงน่ะครับ"
 
"ดูมีความหมายดีจัง...มันมีตัวตนจริงๆรึเปล่า?"คุณเอมองผมอย่างสนใจ  ผมพยักหน้ายิ้มๆแล้วเป่าปากเรียกลิเวอร์เบิร์ด
 
 
เจ้านกสีแดงร้องเสียงแหลมมาแต่ไกลก่อนจะร่อนลงมาเกาะที่แขนผม  คุณเอดูจะตื่นตาตื่นใจมากจนเผลอไปดึงขนมัน  โชคดีที่มันไม่ได้โกรธมากแต่ก็ไม่พอใจอยู่เหมือนกัน
 
อ่า...ผมลืมบอกไป  ลิเวอร์เบิร์ดปกติจะไม่มีคนเห็น...  ถ้าผมอยากให้เห็นเขาถึงจะเห็นน่ะครับ
พอเริ่มค่ำเราก็หาอะไรทานกันแล้วก็ไปส่งคุณเอที่โรงแรม  ส่วนผมก็กลับไปที่บ้าน...
 
อ่า...เอมิลี่กับแอนนาเบลล์จะเป็นยังไงบ้างนะ  คิดถึงจัง...
 
-----------------------------------
 
วันที่ 2
 
ช่วงเช้านี้ผมพาคุณเอไปที่ St