Fic football :: I want you by my side [Yaoi]

posted on 14 Apr 2014 01:14 by toshi2539 in football directory Fiction

Title :: I want you by my side.

Author :: Toshi

Pairing :: Gerlonso [Steven  Gerrald & Xabi  Alonso]

Rate :: PG – 13

Waring :: เรื่องนี้เกิดจากการจินตนาการของผู้แต่งล้วนๆ  ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความจริงแต่อย่างใด  รับไม่ได้ปิดไป  และกรุณาอ่านเพื่อความสนุกสนาน  just  for  fun  : )

 

มันเป็น 90 นาทีที่นานที่สุดในชีวิตของเขา…

ปี๊ดดดดดดดดดดดดด!

สิ้นเสียงนกหวีดจบการแข่งขัน  เสียงเฮจากฝั่งอัฒจรรย์ของเดอะคอปดังขึ้น  ดวงตาเริ่มร้อน…  หัวตาเริ่มมีน้ำไหลเอ่อ  ลูกทีมกำลังวิ่งมาหาเขาพร้อมรอยยิ้มกว้าง

แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา

“เฮ้!  กัปตัน!  เราชนะ!”หลุยส์ร้อง  สีหน้าเขาแสดงความยินดีอย่างชัดเจน  สตีเว่นยิ้ม  พยักหน้าแล้วปาดน้ำตา

ใช่…  เขาชนะ  พวกเราชนะ

“เอาล่ะ”สตีเว่นกอดคอลูกทีม  ทุกคนหันมาสบตากัปตันของพวกเขา…  กัปตันที่แสนวิเศษ  บุคคลที่รอคอยเวลานี้มาทั้งชีวิต”อาทิตย์หน้าเราต้องไปนอริชนะ  พวกนายต้องทำแบบนี้  ทำแบบนี้อีก  เรื่อยๆ…นายได้ยินมั้ย?  พวกนายได้ยินฉันมั้ย!?”

“ได้ยินครับ!”ทุกคนขานรับอย่างแข็งขัน  ก่อนจะแยกย้ายกัน

นี่มันใกล้มากแล้ว…  อีกนิดเดียว  อีกแค่สี่เกมส์เท่านั้น…

เดอะคอปลุกขึ้นจากอัฒจรรย์  กอดคอและร้องเพลงประจำสโมสร  เพลงที่ทำให้เขายังอยู่ตรงนี้  ไม่ยอมจากไปไหน  และไม่มีวัน

Walk come…  through the rain….

เขาจะอยู่ตรงนี้  ที่นี่…  เพื่อสโมสร  เพื่อแฟนบอล  เพื่อทุกคน

Though your dreams be tossed and blown…

เพื่อความฝัน…

Walk on, walk on, with hope in your heart…

เพื่อตัวเขาที่รอมันมาทั้งชีวิต  เวลานี้ใกล้เคียงที่สุดแล้วกับคำว่าลุ้นแชมป์

And you’ll never walk alone…

เพื่อหลายๆคนที่ไม่อาจมายืนตรงจุดนี้กับเขาได้  ทั้งๆที่พวกเขาเหล่านั้นสมควรยืนอยู่ตรงนี้  ที่แอนฟิลด์  ถือถ้วยแชมป์  จูบถ้วย  และร้องเพลง You’ll never walk alone

You’ll never walk alone…

เพื่อคนๆนึงที่แม้เดินจากที่แห่งนี้ไปแสนนานแต่เขากลับไม่เคยลืมแม้สักเสี้ยววินาทีเดียว…

.

.

.

“เป็นยังไงบ้างคะกับเกมนี้?”ผู้สื่อข่าวสาวถาม  เธอยื่นไมค์มาจ่อตรงหน้าสตีเว่น  ดวงตาของเธอพราวระยับด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด

“มันเป็น 90 นาทีที่นานที่สุดในชีวิตของผมครับ”สตีเว่นตอบพร้อมรอยยิ้ม  เขากล้าพูดประโยคนี้ได้อย่างเต็มปาก  ความจริงลิเวอร์พูลไม่สมควรเป็นผู้ชนะด้วยซ้ำ  แมนเชสเตอร์ซิตี้เล่นดีกว่าเห็นๆ  แต่เขาจะไม่พูดเรื่องนี้หรอกนะ”มันเป็น 90 นาทีที่บีบหัวใจมากๆ  แต่เราก็ผ่านมันมาได้”

“ค่ะ  ฉันนี่หัวใจจะวาย”ผู้สื่อขาวสาวหัวเราะคิกคัก”แต่ก็คุ้มค่าใช่มั้ยล่ะคะ?”

“ครับ  มันเป็น 90 นาทีที่คุ้มค่าและมีค่ามาก”สตีเว่นหัวเราะเบาๆ

“คุณพูดอะไรกับลูกทีมตอนคุณร้องไห้ครับสตีวี่?”ผู้สื่อข่าวอีกคนรีบถาม  สตีเว่นเหลือบมองนิดหน่อยก่อนจะตอบ

“ผมคิดว่านั่นไม่ใช่เรื่องของคุณนะครับ”

“คราวนี้คุณกล้าฝันรึยังครับว่าคุณกำลังลุ้นแชมป์”ผู้สื่อข่าวอีกคนแทรก

“ครับ…”สตีเว่นยิ้มบาง  รู้สึกหัวใจกำลังพองโต”ผมกล้าฝัน  และผมจะทำมัน”

“มีใครที่คุณอยากให้อยู่ด้วยตอนถือถ้วยแชมป์ครับ?”นักข่าวคนเดิมถาม  นั่นทำให้สตีเว่นชะงัก  แต่เขาเก็บอาการทัน

“หลายคนครับ”ก่อนที่นักข่าวจะถามอะไรมากไปกว่านี้  สต๊าฟของเขาก็ตะโกนเรียกพอดี  สตีเว่นขอบคุณสต๊าฟอยู่ในใจ  เขารีบบอกลาและเดินกลับไปห้องแต่งตัว  นั่นเป็นคำถามที่เขาไม่อยากตอบเลยจริงๆ

เขาอยู่กับสโมสรนี้มาทั้งชีวิต  เขาร่วมทีมกับนักเตะแสนวิเศษมากมาย  หลายคนที่สมควรจะได้ถือถ้วยแชมป์  บางคนอาจเหมาะสมกว่าเขาด้วยซ้ำแม้แฟนๆและคนอื่นๆมักจะบอกว่าเขานั่นแหละเหมาะสมที่สุด

แต่เขาคิด…  และคิดมาตลอด  หากว่าทำได้  หากเป็นไปได้…

เขาต้องการให้ซาบี้อยู่กับเขาเมื่อเวลานั้นมาถึง

.

.

.

“ขอตัวก่อนนะ  วันนี้ดึกมากแล้ว”สตีเว่นยิ้มแล้วบอกลาทุกคนที่ร้องโอดครวญอย่างเสียดายว่าอยู่ต่ออีกซักนิดเถอะน่า  แต่สตีเว่นส่ายหน้าปฏิเสธ  เขาอยากกลับบ้านและนอนให้เต็มอิ่ม  พรุ่งนี้จะได้ตื่นขึ้นมาอย่างสดใสและฝึกซ้อมให้หนักเพื่อทำความฝันให้เป็นจริง”พวกนายก็อย่าดื่มหนักนักล่ะ  อย่าลืมว่าเรายังเหลืออีกสี่เกมส์  อย่าประมาท”

“ครับคุณพ่อ  แต่วันนี้ขอหน่อยเหอะน่าาาา”แดเนี่ยลหัวเราะเสียงดัง  พูดเสียงอ้อแอ้

“เฮ้อ…”มาร์ตินที่นั่งอยู่ข้างๆส่ายหัวหน่ายๆแล้วโบกมือให้เจอร์ราร์ดที่มองแดเนี่ยลด้วยสายตาตำหนิ ‘เดี๋ยวผมจัดการเอง’เซ็นเตอร์แบคร่างยักษ์ที่วันนี้ก็เป็นหนึ่งในฮีโร่ส่งซิกส์บอกกัปตันว่าจะจัดการเจ้าคู่หูที่ตอนนี้เมาแอ๊ไปแล้วเอง

“ฝากด้วยแล้วกัน”สตีเว่นพูดแล้วหมุนตัวกลับจะเดินจากไป  แอบอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อแว่วเสียงโวยวายของแดเนี่ยลทำนองว่าฉันยังไม่กลับ  ฉันยังไม่เมา  สองคนนี้คิดๆไปก็น่ารักดีเหมือนกัน  ดูแมนๆห้าวๆทั้งคู่  คนนึงนิ่งๆดุๆ  อีกคนหัวดื้อและรั้นไม่ยอมใคร  แต่กลับเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด

คิดแล้ว…อยู่ๆเขาก็รู้สึกหน่วงๆที่อกข้างซ้าย  เข้ากันได้ดีเหรอ…  ครั้งนึงเจมี่ก็เคยพูดว่าเขากับซาบี้นั้นเข้ากันได้ดี  และเหมาะสมกันยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

แต่เจมี่ผิด…  ความจริงนั้นตรงกันข้าม  เมื่อสุดท้ายซาบี้จากไปด้วยเหตุผลว่าอยากหาประสบการณ์ใหม่  นั่นทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจบลงก่อนที่จะเริ่มต้นด้วยซ้ำ

เขาไม่เข้าใจ…  และไม่เคยเข้าใจตลอดมา  สตีเว่นรู้สึกว่าเขาโกรธซาบี้  แต่ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน  เห็นรอยยิ้มสดใสราวกับพระอาทิตย์ของอีกฝ่าย  อ้อมกอดอุ่นที่เคยคุ้นเคย  ความโกรธก็พลันมลายหายไปสิ้น

ยิ่งคำขอโทษของอีกคนที่ได้ยินทุกครั้งที่เจอหน้ากัน  สีหน้าสำนึกผิดและคำถามว่านายยังโกรธฉันอยู่รึเปล่า…  ใครกันจะใจร้ายโกรธอีกฝ่ายได้ลงคอ

ใช่…  เขาไม่โกรธ  แต่ยังน้อยใจ  และน้อยใจอยู่เหมือนเดิม

.

.

.

Rrrrrr  Rrrrrrrr

“สวัสดีครับ  สตีเว่นพูด”สตีเว่นขมวดคิ้วเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น  ใครนะช่างไม่รู้เวลา  ตอนนี้มันจะตีหนึ่งอยู่แล้วนะ

“เอ่อ…สตีเว่น  นี่ฉันซาบี้นะ”น้ำเสียงคุ้นหูดังมาตามสายทำให้สตีเว่นชะงักงัน  ความรู้สึกมากมายจู่โจมกัปตันคนเก่ง  ซาบี้ทำยังไงนะให้หัวใจเต้นแรงและพองโตทว่าถูกบีบแน่นและหน่วงไปพร้อมๆกันได้

“อ้อ…  ซาบี้เหรอ?”เขาขานรับ  น้ำเสียงห้วนและฟังน้อยใจกว่าที่เขาคาดหวังไว้”มีอะไรล่ะ  โทรมาซะดึกเชียว”

“ฉ…ฉัน…ฉันโทรมาแสดงความดีใจ”ซาบี้อึกอักก่อนจะพูดรัวเร็ว  นั่นต้องเป็นเพราะน้ำเสียงของเขาเมื่อกี้แน่ๆ  บ้าจริง”นายชนะแมนเชสเตอร์ซิตี้แล้ว  ดีใจด้วยนะ…  อีกนิดเดียวก็จะได้แชมป์แล้ว  พยายามเข้า”

“ยังเร็วไปนะที่จะแสดงความดีใจ”สตีเว่นหัวเราะเบาๆ”แต่ก็ขอบใจนะ”

“อ…อื้ม”ซาบี้ตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้นมานิดหน่อย  แล้วความเงียบก็ก่อตัวขึ้น  ค่อนข้างอึดอัด  แต่ทั้งสองก็ยังไม่วางสาย  ซาบี้ดูจะไม่กล้าพูดต่อเหมือนกลัวว่าเขาจะโกรธ  ส่วนสตีเว่นอยากพูดอะไรซักอย่างเพื่อปลอบโยนอีกฝ่ายแต่เขาก็คิดไม่ออกว่าควรพูดว่าอะไร

“สตีเว่น…”ในที่สุดซาบี้ก็เป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน  สตีเว่นเลิกคิ้วแล้วส่งเสียงอือในลำคอตอบรับเป็นเชิงว่าเขากำลังฟังอยู่”ฉัน…เห็นนายร้องไห้  นายโอเคใช่มั้ย?”

น้ำเสียงของซาบี้ดูจะกังวลว่าควรถามมากกว่าจะคิดว่าเขาไม่โอเคจริงๆ  สตีเว่นเผลอหลุดยิ้มกว้าง  ดวงตาสีฟ้าใสอ่อนลง  ความอบอุ่นค่อยๆเทเข้ามาในหัวใจให้คลายจากอาการหน่วง”นั่นน้ำตาแห่งความดีใจต่างหาก  อย่างที่นายบอกว่าอีกนิดเดียว…  อีกนิดเดียวความฝันของฉันก็จะเป็นจริงแล้ว  ฝันที่ฉันรอมาตลอดชีวิต”

“ใช่  นายสมควรได้รับมัน”ซาบี้ยิ้มกว้างและเอ่ยอย่างจริงใจ”ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่านายอีกแล้วสตีเว่น  นายทำเพื่อสโมสร  เพื่อแฟนๆ  เพื่อนเพื่อนๆ  เพื่อทุกๆคนมาตลอด  นายสมควรได้รับมัน”

“ไม่ขนาดนั้นหรอก”สตีเว่นหัวเราะเขินๆ  เริ่มรู้สึกผ่อนคลาย  เปลี่ยนอิริยาบถจากนั่งห้อยขาบนเตียงเป็นนั่งพิงพนักเตียงแทน”วันนี้มีนักข่าวคนนึงถามฉันว่าฉันอยากชูถ้วยกับใคร”

“แล้วนายตอบว่าใครล่ะ?”ซาบี้เลิกคิ้ว  ดูจะผ่อนคลายลงเมื่อน้ำเสียงของสตีเว่นกลับมาเป็นเหมือนเดิม…  เหมือนสตีเว่นที่เขารู้จัก  เขารู้ดีว่าสตีเว่นโกรธและน้อยใจ  เขาเองก็เสียใจที่ทำลงไปแบบนั้น  แต่เขาต้องการจะไปหาประสบการณ์ใหม่จริงๆ  อีกอย่าง…ตอนนั้นเองสตีเว่นก็มีเฟอร์นานโดด้วย….

คิดแล้วซาบี้ก็รู้สึกปวดหนึบที่อกซ้าย  เขารู้สึกว่าเขางี่เง่ามากที่เหตุผลนึงในการตัดสินใจย้ายนั้นเป็นเพราะเฟอร์นันโด  เขาน้อยใจสตีเว่นแล้วตัดสินใจทำอะไรบ้าๆลงไป  และนั่นทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาที่กำลังพัฒนานั้นพังย่อยยับ  และเขาทำมันเองกับมือ

“นายลองเดาสิว่าใคร”สตีเว่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงท้าทายนิดๆตามแบบฉบับ  ซาบี้หัวเราะเสียงใสอย่างชอบใจทำให้สตีเว่นยิ้มกว้างออกมาอีกครั้ง  เสียงหัวเราะที่เขาชอบฟัง  ถ้าอีกฝ่ายมาหัวเราะตรงหน้าคงจะดีไม่น้อย

“เฟอร์นันโดเหรอ?”ซาบี้เผลอสวนไปด้วยความที่เขาเคยน้อยใจเรื่องนี้ก่อนจะรีบแก้กลบเกลื่อน  มันฟังดูประชดเกินกว่าที่ต้องการ”ฉันหมายถึงฉันเคยอ่านสัมภาษณ์ว่านายไม่ต้องการให้เฟอร์นันโดย้าย  นั่นทำให้นายรู้สึกเหมือนอกหัก…”

“ผิด”สตีเว่นตอบ  ดวงตาสีฟ้าพราวระยับ  เขาจับได้ถึงกระแสน้อยใจในน้ำเสียงนั่น

“แล้วใคร?”ซาบี้เหรอหรา”เจมี่เหรอ?”

“ไม่ใช่”สตีเว่นปฏิเสธ”ฉันให้นายเดาอีกครั้ง”

“……………..”ซาบี้เงียบไปนาน  พยายามใช้ความคิด”ร๊อบบี้เหรอ?”

“ผิด  นายหมดสิทธิ์ตอบแล้วมิสเตอร์อลอนโซ่”สตีเว่นหัวเราะหึหึอย่างคนที่เหนือกว่าจนซาบี้รู้สึกหมั่นไส้

“แล้วใครล่ะ?  บอกมานะคุณกัปตัน”ซาบี้ถามด้วยน้ำเสียงประชดประชันเต็มที่เรียกเสียงหัวเราะของสตีเว่นได้เป็นอย่างดี”เฮ้!  ฉันซีเรียสนะ!”

“โทษทีๆ”สตีเว่นพยายามหยุดขำแต่ไม่สำเร็จ  เขาใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะหยุดขำได้  ซาบี้ฮึดฮัดและบ่นมาตามสาย”โอเคๆ  จะบอกแล้ว  ฟังดีๆนะ”

“ก็ฟังอยู่นี่ไงเล่า”ซาบี้จิ๊ปาก

สตีเว่นสูดลมหายใจลึกๆ  รอยยิ้มอ่อนโยนบนริมฝีปาก  ดวงตาที่ทอประกายอ่อนโยน  ก่อนจะพูดชื่อนั้นออกมาด้วยความรู้สึกจริงๆจากใจ  ไร้ซึ่งความโกรธเคืองหรือน้อยใจใดๆทั้งสิ้น

“นายไงซาบี้…”

“………….”ซาบี้ชะงัก  นิ่งไปนานก่อนจะถามเพื่อความแน่ใจ”อะไรนะ?”

“ฉันอยากให้นายอยู่ด้วยตอนฉันถือถ้วยแชมป์”สตีเว่นพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น”เหมือนกับที่อิสตันบูล…  ฉันกับนาย…  เราถือถ้วยด้วยกัน  เราจูบถ้วยด้วยกัน…”

และเราจูบกัน…

“….นายพูดจริงเหรอ?”ซาบี้ถามเสียงแผ่ว  หัวใจเต้นรัวสูบฉีดเลือดมาเลี้ยงใบหน้ามากจนเกินไป  เขารู้สึกดีใจที่ไม่ได้อยู่ต่อหน้าสตีเว่นตอนนี้  ไม่งั้นสตีเว่นต้องรู้แน่ว่าเขาหน้าแดงมากขนาดไหน

รวมทั้งเขารู้สึกยังไงกับอีกคน

ใช่  เขารักสตีเว่นมาตลอด…  แต่เขาไม่เคยพูด

และคงจะไม่มีวันได้พูดมัน  โดนเฉพาะอย่างยิ่งเขาทำให้อีกฝ่ายเสียใจและผิดหวังมากแค่ไหนกับการย้ายทีม

“จริง  ฉันเคยล้อนายเล่นเหรอ?  มันเลยเอพริลฟูลเดย์มาแล้วนะซาบี้”สตีเว่นพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก  ก่อนจะปรับโหมดเป็นจริงจัง  เขารู้สึกว่ามันถึงเวลาที่ควรจะพูดซักที…  เพราะเวลานี้ใกล้เคียงที่สุดแล้วกับที่เขาฝันไว้

“ฉันอยากให้นายอยู่ด้วย…  ฉันอยากให้นายอยู่กับฉัน  ข้างๆฉัน  ฉันต้องการแบบนั้นมาตลอด”ซาบี้นิ่งฟัง  น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังของสตีเว่นทำให้เขาใจเต้นรัว”แค่นาย…  ที่ฉันอยากให้อยู่กับกัน  มีฉัน…  มีนาย…  มีเรา

“แต่นายเคยบอกว่าเฟอร์นันโดทำให้นายรู้สึกเหมือนอกหัก  ฉันคิดว่านายอยากให้เป็นเฟอร์นันโดซะอีก”ซาบี้เผลอพูดตามที่คิด  แล้วเขาก็นึกอยากกัดลิ้นเจ้ากรรมให้ขาดๆไปเสียจริง  นั่นมันฟังดูตัดพ้อมากเลยนะซาบี้!

“อ้อ  ใช่  ฉันเคยพูด”สตีเว่นไม่ปฏิเสธ”แต่มันก็แค่เปรียบเทียบ  จริงอยู่ฉันเสียใจที่เฟอร์นันโดย้าย  มันอาจคล้ายอาการอกหัก  แต่ตอนที่นายย้าย…มันเจ็บกว่ากันเยอะ  มันยิ่งกว่าอกหัก  ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น”

“….”ซาบี้ถึงกับจุกเมื่อได้ฟังความในใจของอีกคน  เขารู้สึกว่าดวงตาร้อนผ่าว”ฉัน…ขอโทษ….”

สตีเว่นส่ายหัว”ฉันไม่ได้จะว่านายซาบี้  นายไม่ผิดที่นายย้ายไป”

“แต่นายโกรธฉัน”ซาบี้สวนกลับอย่างมั่นใจ

“อย่างน้อยก็เคย”สตีเว่นยอมรับ”แต่…มันไม่ใช่แล้วซาบี้  ใช่  ฉันเคยโกรธนาย  ฉันน้อยใจนาย  ฉันเคยคิดว่าเหตุผลอะไรนายถึงย้ายไปทั้งๆที่เราเคยพูดว่าเราจะคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกด้วยกัน  หรือว่าฉันดีไม่พอ…”

“ไม่สตีเว่น  ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น  นายดีเสมอ  นายดีที่สุด”ซาบี้รีบเอ่ยแทรกแก้ความเข้าใจผิด  นั่นทำให้สตีเว่นยิ้มออกมา  ซาบี้มักจะกังวลเสมอว่าจะทำให้เขารู้สึกไม่ดี

“ฉันดีใจที่ได้ยินนายพูดแบบนั้นนะ”สตีเว่นบอก”ตอนนั้นฉันยังเด็กที่พาลโกรธจนไม่พูดกับนาย  ไม่รับสายนาย  และฉันก็รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่ามาก  จนฉันได้เจอนายอีกครั้งมันทำให้ฉันรู้ว่าฉันคิดถึงนายขนาดไหน…  ว่าฉันต้องการนายขนาดไหน…”

“ฉันคิดมาตลอดว่าถ้าวันนั้นฉันรั้งนายไว้  เราอาจไม่ต้องเป็นแบบวันนี้”

ซาบี้เม้มปาก  สิ่งที่เขารู้สึกมาตลอดคือเขารักสตีเว่น  และเขาทำให้สตีเว่นโกรธและเสียใจ  เขาคิดว่าเขาจะคิดถึงและต้องการอีกฝ่ายอยู่ฝ่ายเดียว  แต่ไม่…  มันไม่เป็นแบบนั้น

เขาเสียใจ  หากย้อนเวลาได้  เขาจะไม่ทำมัน

“ฉันก็คิดถึงนาย…”ซาบี้เอ่ยเสียงแผ่ว”ฉันต้องการนาย…  ฉันต้องการนายมาตลอด  ฉันงี่เง่าเอง…ที่เคยคิดว่านายไม่ต้องการฉันแล้ว”

สตีเว่นขมวดคิ้ว”อะไรที่ทำให้นายคิดแบบนั้น?”

“….”ซาบี้นิ่งไปพักนึง  สูดลมหายใจและรวบรวมความกล้า”นายสนิทกับเฟอร์นันโด…  สนิทมาก  ทั้งๆที่ตรงนั้นมันเคยเป็นของฉัน”

นี่นายทำบ้าอะไรอยู่วะซาบี้  นายพูดอะไรออกไปเนี่ย!

ถึงแม้จะคิดอย่างนั้น  แต่ซาบี้ก็ไม่อาจห้ามตัวเองไม่ให้พูด  และเขาเองก็ไม่อยากหยุดพูดด้วย”ฉันมันงี่เง่าเองสตีเว่น  ฉันขอโทษ”

“….ไม่หรอก  นายไม่ผิด”สตีเว่นส่ายหัว”อาจเป็นฉันเองที่ทอดทิ้งนาย  ทำให้นายโดดเดี่ยว…ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ”

“แต่…”ซาบี้ทำท่าจะท้วง  แต่ถูกสตีเว่นขัดขึ้น

“แต่ฉันรับรองว่าที่ฉันรู้สึกกับนายมันต่างจากที่ฉันรู้สึกกับเฟอร์นันโดโดยสิ้นเชิง  เฟอร์นันโดเป็นเหมือนเพื่อนสนิท  แต่นายไม่ใช่”

“แล้วฉันเป็นอะไร?”ซาบี้ถามด้วยน้ำเสียงปกปิดคความสงสัยเอาไว้ไม่มิด  หัวใจเต้นระรัว  เขาอยากรู้คำตอบเหลือเกิน

สตีเว่นยิ้มแผล่”ไม่บอก”

“อ้าว!”

“ยังไม่ใช่เวลา”สตีเว่นหัวเราะ”ถ้าถึงเวลาฉันจะบอกนายเอง”

“แล้วเมื่อไหร่?”ซาบี้ถามรัวเร็ว  ติดจะหงุดหงิดน้อยๆ  สตีเว่นแย่จริงๆ  ยุให้เขาอยากแล้วก็จากไปซะอย่างนั้น

“เร็วๆนี้”

“บอกมาเหอะน่า!”

“ไม่เอาน่า  นายโมโหง่ายกว่าเดิมนะซาบี้”สตีเว่นอมยิ้ม”ไม่นานเกินรอหรอก  รู้ไว้แค่ว่าฉันคิดถึงนายและฉันต้องการนายมาตลอด  ฉันต้องการให้นายมาอยู่ข้างๆฉัน”

ซาบี้ชะงัก  ความหงุดหงิดพลันมลายหายไป  แทนที่ด้วยความรู้สึกเขินอายแทน”…แน่ใจนะว่าไม่นาน”

“แน่ใจ  ฉันไม่เคยผิดคำพูดหรอกนะ”สตีเว่นหัวเราะ”คิดว่านะ”

“ตกลงว่าคิดว่าแน่ใจหรือคิดว่าตัวเองไม่เคยผิดคำพูดกันแน่มิสเตอร์เจอร์ราร์ด”ซาบี้อดไม่ได้ที่จะกระแนะกระแหนอีกคน

“น่าๆ  นายนี่แซะเก่งกว่าเดิมเยอะเลยนะ”สตีเว่นส่ายหัวน้อยๆ”ถึงเวลาเดี๋ยวนายก็รู้เองแหละ  แค่นี้ก่อนนะฉันจะนอนแล้ว  พรุ่งนี้จะได้ตื่นไปซ้อมไวๆ  ฝันดีนะ”

“อ้าว  เฮ้!  สตีเว่—–”เสียงซาบี้ขาดหายไปเมื่อเขากดปุ่มวางสาย  สตีเว่นนึกภาพอีกคนในสเปนที่ตอนนี้ต้องกำลังหัวรัดฟัดเหวี่ยงกับการกระทำของเขาแล้วก็หัวเราะน้อยๆออกมา

เขาพบว่าเขาไม่หลงเหลือความโกรธความน้อยใจอีกแล้วในตอนนี้

เหลือเพียงแค่ความรัก…  คำว่ารักที่รอจะบอกอีกคน…

จะบอกเมื่อไหร่น่ะเหรอ?  รอวันนั้นก่อนนะ

ถึงนายจะไม่ได้อยู่ชูถ้วยกับฉัน  แต่ฉันจะบอกรักนาย  และทำให้นายบอกรักฉันแทนเป็นการไถ่โทษก็แล้วกัน

—————————————————————————–End or TBC?

 

จบ!  แล้ว!!  *ผ่าง*

ยาวกว่าที่คิดไว้ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

 

สวัสดีค่ะ  พัพพี่โทชิค่ะ

วันนี้มาพร้อมกับฟิคนักบอลคู่โปรดหัวแก้วหัวแหวน  เจอร์ลอนโซ่นั่นเอง *รัวกลอง*  เราชอบคู่นี้มากค่ะ  เป็นคู่วายที่ชอบที่สุดแล้ว  เป็นที่หนึ่งในใจเสมอแม้ว่าตอนนี้จะปันใจไปให้มาเลคเยอะแล้วก็ตาม  แต่สุดท้ายเราก็กลับมาตายรังกับคู่นี้อยู่ดี  ; v ;

ห่างหายจากการแต่งฟิคไปนานมาก  ถ้าภาษาแปลกๆห้วนๆก็ขอโทษด้วยนะคะ

พล็อตนี้เราได้มาจากแมตช์ลิเวอร์พูลกับแมนซิตี้วันนี้ค่ะ  คือตอนนี้ลิเวอร์พูลกำลังลุ้นแชมป์  แล้วแมนซีนี่หนึ่งในคู่แข่งตัวฉกาจเลย  ถ้าแพ้แมนซีนี่แทบหมดสิทธิ์ลุ้นแชมป์  เสมอก็ลุ้นยาก  แล้วแมตช์วันนี้คือแมนซีเล่นดีมาก  ลิเวอร์พูลเล่นครึ่งหลังไม่ได้เรื่องเลย(อันนี้ขอพูดตามตรงถถถ)  มันเป็นแมตช์ที่ปวดหัวใจที่สุดเท่าที่เราเคยดูเลยค่ะ  ฮือออออออ

แล้วแบบพอจบเกมเจอร์ราร์ดร้องไห้ค่ะ ; v ;  

เขาบอกว่านี่มันใกล้มาก  อีกนิดเดียวก็จะได้แชมป์แล้ว  เจอร์ราร์ดเล่นให้กับลิเวอร์พูลตั้งแต่สโมสรเยาวชนจนถึงตอนนี้ไม่เคยย้ายไปไหนแม้จะเคยมีข่าวว่าจะย้ายไปทีมโน่นนี่นั่น  แต่กัปตันก็ยังอยู่กับเรามาตลอดค่ะ  เจอร์ราร์ดถือถ้วยมาหมดแล้วทั้งเอฟเอ  ยูฟ้า  คาร์ลิ่ง  ฯลฯ  ขาดก็แต่พรีเมียร์ลีกนี่แหละค่ะ  เขารอมันมาทั้งชีวิต  ตอนบอลจบเราแทบจะร้องไห้ตาม  สิบห้านาทีสุดท้ายปวดหัวใจมากแถมทดเวลานานมากๆด้วย  ผู้ตัดสินก็เป่าจบเกมช้าอีกถถถถ  จะตายมันให้ได้ตรงหน้าทีวี

ขอให้ปีนี้ได้แชมป์เถอะนะ  ให้สตีวี่เถอะ  กัปตันสมควรได้รับมันจริงๆ  T____T

สำหรับฟิคนี้จะมีตอนต่อค่ะถ้าได้แชมป์  ถือว่าเราบนไว้แล้วกันนะ  ถ้าลิเวอร์พูลได้แชมป์เราจะว่าแต่งตอนต่อของเรื่องนี้ค่ะ  (…)  (จริงๆตอนที่แมนซีตีเสมอ 2-2 ได้  เราภาวนาในใจว่าขอให้ชนะเถอะนะ  เราบอกแม็กนัสว่าถ้าชนะจะแต่งฟิคมาเลคให้จบแล้วก็จะซีจีมาเลคดีๆรูปนึง  แล้วปรากฎว่าชนะค่ะฟฟฟฟฟฟฟฟ  /กราบแม็กนัส  จะไม่ใส่ร้ายว่าร้ายเสี่ยอีกแล้วค่ะ)

ส่วนสัมภาษณ์ที่ว่าตอร์เรสย้ายแล้วรู้สึกอกหัก  อันนั้นเราเคยไปเจอมาค่ะ  ที่ไหนก็ไม่รู้จำไม่ได้แล้ว  ฮาา  เลยเอามาเป็นจุดนึงให้ซาบี้ง้องแง้งใส่เจอร์ราร์ดค่ะ

เราแต่งเจอร์ลอนโซ่มาสองสามเรื่องแล้ว  ส่วนมากถ้าไม่ดราม่าจับจิตแต่ทั้งสองเข้าใจกันเรื่องย้ายทีมก็หวานโพดๆ(ซึ่งตอนนี้เราไม่สามารถแต่งอะไรแบบนี้ได้อีกแล้ว)  เลยอยากลองเปลี่ยนเป็นสตีเว่นอยากโกรธซาบี้  แต่ก็โกรธไม่ลง  มันเป็นอารมณ์หน่วงๆค่ะ  ทั้งคู่แอบรักกันมาตลอดแต่ไม่มีใครสารภาพ  พอวันนึงตอร์เรสย้ายมา  พี่เจิดเราก็ไปสนิทกับตอส  พี่โซ่ก็น้อยใจประกอบกับมีหลายทีมมาจีบก็เลยย้ายไปค่ะ  แต่เหตุผลหลักคืออยากได้แชมป์และอยากกลับบ้านตัวเอง(ซาบี้เป็นคนสเปน…  อันที่จริงเป็นชาวบาสก์ค่ะ)  ไม่ใช่ตอร์เรสเป็นเหตุผลหลักนะคะ

ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว  รู้สึกทอล์คยาวมาก  orz

 

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ  ขอให้ลิเวอร์พูลได้แชมป์เถอะนะ  เราก็รอมาทั้งชีวิตเหมือนกันฟฟฟฟ

 

ปล.เอนทรี่หน้าคิดว่าถ้าไม่ใช่เที่ยวฮ่องกงก็เป็นฟิคแมวค่ะ

ปล.2 ฟิคเจอร์ลอนโซ่เก่าๆที่เคยแต่งไว้ค่ะ

http://toshi2539.exteen.com/20120427/fic-football-how-long-yaoi

http://toshi2539.exteen.com/20120507/fic-football-how-to-goal-yaoi

http://toshi2539.exteen.com/20120515/fic-football-it-will-rain-yaoi

Comment

Comment:

Tweet

ยังไงกัปตันก็รักคุณชายที่สุดนะคะ(?) อย่าน้อยใจเลยค่ะ ฮือว
ฮืออออออออออออออ โอ้ยยเราชอบคู่นี้มากเลยค่ะ /ระเบิดตัวตาย 
แงงงง  เราก็อยากให้ปีนี้ชนะเหมือนกันค่ะ พี่เจิดร้องไห้แล้วเราอยากเข้าไปกอดมาก   /โดนตบ

#2 By •กุ๊ดจี่• on 2014-05-08 12:58

พี่เจิดขาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
อยากเห็นพี่ชูถ้วยนะ
ขอเถอะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
รักได้ต้องรอได้ชิมะ พี่เจิดรอคุณชายหน่อยนะ

#1 By Sherrenaz on 2014-04-22 03:15